Για τον χτύπο της πύλης στον Μάκβεθ ή η αναστολή της ανθρώπινης κατάστασης
[3η Σκηνή, Β’ Πράξη του Μάκβεθ: Χαράματα. Δυνατοί χτύποι της πύλης του Πύργου του Ινβερνές γυρνούν τη σελίδα μετά τη δολοφονία του Βασιλιά Ντάνκαν.] «Στον Μάκβεθ ο Σαίξπηρ, προκειμένου να ικανοποιήσει την τεράστια και υπερχειλίζουσα δημιουργική του δύναμη, εισήγαγε δύο δολοφόνους· και ως συνήθως στο έργο του, είναι και οι δύο αξιοπρόσεχτα διαφοροποιημένοι. Ωστόσο, μολονότι η πνευματική σύγκρουση είναι πολύ πιο έντονη στον Μάκβεθ παρά στη γυναίκα του, μολονότι η θηριωδία είναι λιγότερο αφυπνισμένη σε αυτόν, και επιπλέον τα αισθήματά του οφείλονται κυρίως σε μεταδοτική μόλυνση από τη γυναίκα του – παρόλα αυτά, εφόσον και οι δυο τους ενέχονται εντέλει στο έγκλημα, εντέλει τεκμαίρεται κατ΄ανάγκη και στους δύο η ύπαρξη εγκληματικού πνεύματος. Αυτό έπρεπε να αποδοθεί καθαρά. Τόσο σαν αυτό που είναι πράγματι όσο και για να φανεί σε πιο σωστές αναλογίες η αντίθεση με την άκακη φύση του θύματός τους, του «ευγενέστατου Ντάνκαν» - και προκειμένου να εξηγηθεί επαρκώς ...