Tomcat

  Τα πνεύματα του Ινισέριν (The Banshees of Inisherin), 2022 Σκην.: Martin McDonagh, Writer: Martin McDonagh Colin Farrell Brendan Gleeson Κρίση μέσης ηλικίας. Σε ένα ζευγάρι, ο ένας εκ των δύο βιώνει υπαρξιακή κρίση και μεταθέτει την αιτία της στον άλλο. Επικρίνει κάθε συμπεριφορά του, την αμορφωσιά του, την αποχή του από κάθε ικανότητα πνευματικής δημιουργίας. Θα μπορούσε να είναι ένα ζευγάρι παντρεμένων, αλλά δεν είναι. Είναι δύο, μέχρι χθες επιστήθιοι φίλοι, που βρισκονται καθε μερα στις 2:00 στην παμπ ενος απομονωμένου χωριού της Ιρλανδίας. Την πρωταπριλιά ο ένας ανακοινώνει στον άλλο ότι δεν ανέχεται πια την παρουσία του. Και αρχίζει το δράμα. Ο ένας απελπίζεται γιατί χάνει αυτόν που θεωρεί ότι έδινε αξία στη καθημερινότητά του και ο άλλος γιατί νιώθει ότι ο φίλος του είναι η αιτία που η ζωή του βαλτώνει. Το Ινισέριν είναι το σκηνικό και οι κάτοικοι του ο χορός που παρακολουθεί τους δύο να αλληλοσπαράζονται. Μόνο ένας θάνατος θα φέρει την κορύφωση και την λύση αυτού του δ...

  ΣΑΛΟ, 120 ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ, 1975 Σενάριο, σκηνοθεσία: Pier Paolo Pasolini Αν κάτι μας σοκάρει από την Ευρώπη του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, δεν είναι απλά η επικράτηση του φασισμού ή εθνοσοσιαλισμού σε Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Γερμανία. Ήταν η καθολική στράτευση σε φασιστικά τάγματα "πολιτισμού", της νεολαίας,  παιδιών και εφήβων, κάτω από την καθοδήγηση της κρατικής προπαγάνδας, της πλειοψηφιας των εκπαιδευτών ακομα και των γονιών τους.  Ο Παζολίνι, που γεννήθηκε και έζησε ως παιδί και τη νιότη του μέσα σε αυτή την εποχή, ίσως θα μπορούσε να φτιάξει ένα συγκινητικό δράμα. Μια ρεαλιστική απεικόνιση της τότε εποχής, οπως εκαναν αλλες ταινιες. Δεν υπήρξε όμως αυτή η πρόθεση του, μια τετοια προοπτική δεν αρκουσε στην καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα.  Και δημιουργησε την απόλυτη σωματοποίηση του ηθικού, ψυχικού και πνευματικού βιασμού και κανιβαλισμού αυτών των νέων, εργαλοποιώντας την εικονοποίηση της ερωτικής παρέκλησης του ντε Σαντ.  Τη σιχάθηκα αυτή την ...

«Το Γεγονός»  (2021), Σκηνοθεσία Audrey Diwan, Χρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Βενετίας “Είχα την αρρώστια που βρίσκει μόνο γυναίκες και τις κάνει νοικοκυρές», λεει η Ανν για την εγκυμοσύνη της. Και αυτό συμβαίνει σε μια κοινωνία που καταδικάζει την επιθυμία των γυναικών, μια κοινωνία που αποδίδει στην εγκυμοσύνη τον χαρακτήρα τιμωρίας για αυτές που τολμούν να βιώσουν με ελευθερία την σεξουαλικότητά τους.  Όσο το σώμα της Ανν γίνεται  εχθρός της και «αυτό» απειλεί να συντρίψει τα όνειρά της για χειραφέτηση, η ματιά μας επικεντρώνεται πάνω της χάνοντας το σκηνικό και οριακά  γινόμαστε αυτή. Βλέπουμε τον ομφάλιο λώρο που κρέμεται από το ρημαγμένο σώμα της, τις βελόνες πλεξίματος που σκίζουν τον κόλπο της, τον διαστολέα, τις σιδερένιες βέργες στον τράχηλο, όλα με την κάμερα να στέκεται πάνω από τον ώμο της και εμάς να μπαίνουμε στη δική της ματιά. Όσο η Αν αγωνίζεται να απελευθερωθεί από το «πράγμα» που μεγαλώνει μέσα της, η ταινία ολισθαίνει αναπόφευκτα προς το σωματικό τρόμο...

Ο Αντικαταστάτης (2021) Σκην.: Óscar Aibar Ηθ. : Ricardo Gómez, Pere Ponce Ο Andrés Expósito (ένας Ricardo Gómez που μασώντας συνεχώς τσίχλα υποδύεται έναν σοβαρό, ίσως βαρετό χαρακτήρα), είναι ο αλκοολικός, στεροτυπικά σκληρός αστυνομικός, που πνίγεται από την οικογενειακή ζωή και η ρουτίνα της μεσαίας τάξης, εγκαταλείπει την γεμάτη κινδύνους και ένταση ζωή της Μαδρίτης για να καταλήξει σε ένα τουριστικό θέρετρο δίπλα στη θάλασσα με την ελπίδα να βρει μια ήρεμη ζωή για αυτόν και την οικογένειά του και καλύτερες συνθήκες για την υγεία της κόρης του. Ως συνήθως όμως, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και σχεδόν μόλις πατήσει το πόδι του στην πόλη πέφτει πάνω σε μια ύποπτη παρακολούθηση, πυροβολισμούς και αναπάντητα ερωτήματα για τον θάνατο του επιθεωρητή που έχει αντικαταστήσει. Μια κοινότητα ηλικιωμένων Ναζί που κάθε χρόνο, γιορτάζουν τα γενέθλια του Φύρερ, εκατομμυριούχοι επιχειρηματίες ακινήτων, ντόπιοι φασίστες συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα της ισπανικής πόλης στις αρχές της δεκαετίας...

  Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Tennessee Williams) Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης Διανομή: Κάτια Δανδουλάκη, Λένα Παπαληγούρα, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Γιάννης Κουκουράκης Γυναίκες που καταπιέζονται και καταπιέζουν ζώντας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, παγιδευμένες σε παραδοσιακούς ρόλους φύλου, δραπετεύουν από τις δυσκολίες της ζωής καταφεύγοντας στη νοσταλγία των παιδικών αναμνήσεων ή στη φυγή μέσα από τη συλλογή καλλιτεχνικών αντικειμένων που θεωρούν πολύτιμα. Στον «Γυάλινο κόσμο» του, ο Tennessee Williams δεν «παίζει» μόνο με το δεύτερο φύλο της πατριαρχίας. Με κατασκευασμένους από την πατριαρχία ρόλους που υπαγορεύουν στους άνδρες να είναι ανεξάρτητοι, λογικοί και ισχυροί ενώ στις γυναίκες να είναι συναισθηματικές, εξαρτημένες και αδύναμες, όποιος παραβιάσει τους προβλεπόμενους ρόλους, είτε τιμωρείται είτε πιέζεται μέχρι εξοντώσεως να τους ακολουθήσει. Κάθε αποτυχία στον άντρα συνεπάγεται ένα πλήγμα στον ανδρισμό του. Πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητος επειδή το αρσενικό θεωρείται «πάρ...

«Οι έρωτες της Αναΐς», (Les Amours d’ Anais). 2021 Σκην: Charline Bourgeois-Tacquet Ηθοπ.: Anaïs Demoustier, Valeria Bruni Οι έρωτες της Αναΐς αναδύονται, περιστρέφονται, διαρκούν όσο η ελαφρότητα μιας στιγμής: ακολουθώντας τις παρορμήσεις της φτερουγίζει, τρέχει, στροβιλίζεται, βάζει συναγερμούς φωτιάς, παρατάει τις υποχρεώσεις και τους εραστες της. Αυτή η διαρκής κίνηση είναι ο τρόπος της να αντιδρά στην οδυνηρή πλευρά της ζωής: δεν σταματά για να μην πέσει. Και αγαπάει. Ναι αγαπάει αλλά σύντομα και σκληρά. Μια συγκατοίκηση που την πνίγει, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, συζυγικά κρεβάτια, η διατριβή για το πάθος στον 17ο αιώνα, όλα αυτά την περικυκλώνουν και την καταπιέζουν.  Φτάνει όμως η στιγμή που η Αναΐς επιβραδύνει, μόλις συναντά την Εμιλί. Μια συνάντηση σχεδόν σαν παύση ανάσας. Και τότε ένα αισθησιακό παιχνίδι αναδύεται μεταξύ τους με την ταινία να επικεντρώνεται σε αυτό χωρίς να κρύβει ούτε τη σεξουαλικότητα ούτε τον ηδονισμό της. Εξερευνώντας τη μυστηριώδη δύναμη της επιθυμί...