Tomcat

  Τον «Αποτυχημένο» τον διάβασα μετά από άλλα πέντε μυθιστορήματα του Bernhard και μια θεατρική παράσταση. Ως ύφος γραφής δεν έπεσα σε κάτι καινούργιο: γραμμένο με τη μορφή ενός συνεχούς εσωτερικού μονόλογου, ολόκληρο σε μία παράγραφο,  με κυκλικές επαναλήψεις λέξεων που κλείνουν ξανά και ξανά προτάσεις, ιδεοληπτικές παραθέσεις της προσωπικής του απέχθειας για την Αυστρία, το Σάλτσμπουργκ, τη Βιέννη, εμμονή με τις αυτοκτονίες, τις πνευμονοπάθειες, την αιμομιξία και τη δηλητηριώδη κριτική για τους βιεννέζους, τους δασκάλους, τους συγγενείς του, τους καλλιτέχνες, το σύμπαν όλο.  Και όμως, μέσα από αυτό τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και μια έντονα λογορροϊκή αφήγηση ο Bernhard ξεδιπλώνει κάτι νέο, καλεί τον αναγνώστη να μπει σε ιδιαίτερα, προσωπικά μονοπάτια. Ο Bernhard φαίνεται να δουλεύει τις ιδέες του με επιμονή, αναλαμβάνοντας διαφορετικά πρόσωπα ακριβώς για να ξεκινήσει διάλογο με τον εαυτό του. Πραγματικά, όσο προχωρά η αφήγηση όλα ανοίγονται εκεί, μπροστά μας: ο συγγραφέ...

  Δυο εσταυρωμένοι που αίρουν την αμαρτία του πάθους, θύματα μιας αδύνατης σύνθεσης ανάμεσα στον Έρωτα και την Κοινωνία. Μια Νύφη μπλεγμένη μέσα στους όρους της συγγένειας αποτολμά έξοδο από τους κανόνες της. Είναι δύσκολο, ο στερεοτυπικός ρόλος της υπηρετεί δεσμούς όπου η συναίνεση έπεται των κοινωνικής οργάνωσης των αναγκών και η απείθεια στιγματίζει τη γυναίκα. Ο Λεονάρδο, μοιραίος και o μόνος χαρακτήρας που κατονομάζεται, η απόλυτη διαστροφή των άγραφων Νόμων: της απαγόρευσης της αιμομιξίας και της μοιχείας, της προστασίας της αντρικής τιμής και των συγγενικών δεσμών. Αναδύεται από το παρασκήνιο όμως και εγείρει τις αξιώσεις του ακριβώς εκεί, στη σφαίρα της συγγένειας. Οι δυο τους μπλέκονται σε μια παρεκλίνουσσα πράξη, μια παρεκλίνουσσα επανάληψη ενός κανόνα, ενός μοιραίου εθίμου, κινούμενοι προς έναν έρωτα που μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο με τον αφανισμό τους. Ο γαμπρός-γιος, θύμα και αυτός, αφού σκοτώνει και σκοτώνεται. Υποτάσσεται στη γεγονικότητα του λόγου: θα γίνει και αυτός...