Tomcat

  Τα πιο έντονα αισθήματα που γνωρίζουμε, έντονα μέχρις σημείου να αφανίζουν όλα τα άλλα βιώματα, είναι αυτά του μεγάλου σωματικού πόνου, της μεγάλης πείνας και του τρόμου του θανάτου. Αυτά τα καθαρά ιδιωτικά αισθήματα στο βαθμό που εργαλοιοποιημένα κλιμακώνονται, στερούν το άτομο από την αίσθηση της πραγματικότητας, της αλήθειας, του κόσμου και των άλλων συν-ανθρώπων, καταστρέφουν τον «ενδιάμεσο χώρο» της αλληλεπίδρασης και της αμοιβαίας σχέσης του «Εγώ» με το «Εσύ», τη λεγόμενη δημόσια σφαίρα, και πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν, επέρχεται η απομόνωση. Με την εξαφάνιση της δημόσιας σφαίρας, η ίδια η ανθρώπινη φύση ρευστοποιείται. Πέρα και ανεξάρτητα απο τον μεγάλο αφανισμό της γενοκτονίας, αν κάποιος μας μίλησε για την απανθρωποποίηση του θύματος στη καρδιά του σκότους αυτός είναι ο Primo Levi στο "Se questo è un uomo"

  Τα πνεύματα του Ινισέριν (The Banshees of Inisherin), 2022 Σκην.: Martin McDonagh, Writer: Martin McDonagh Colin Farrell Brendan Gleeson Κρίση μέσης ηλικίας. Σε ένα ζευγάρι, ο ένας εκ των δύο βιώνει υπαρξιακή κρίση και μεταθέτει την αιτία της στον άλλο. Επικρίνει κάθε συμπεριφορά του, την αμορφωσιά του, την αποχή του από κάθε ικανότητα πνευματικής δημιουργίας. Θα μπορούσε να είναι ένα ζευγάρι παντρεμένων, αλλά δεν είναι. Είναι δύο, μέχρι χθες επιστήθιοι φίλοι, που βρισκονται καθε μερα στις 2:00 στην παμπ ενος απομονωμένου χωριού της Ιρλανδίας. Την πρωταπριλιά ο ένας ανακοινώνει στον άλλο ότι δεν ανέχεται πια την παρουσία του. Και αρχίζει το δράμα. Ο ένας απελπίζεται γιατί χάνει αυτόν που θεωρεί ότι έδινε αξία στη καθημερινότητά του και ο άλλος γιατί νιώθει ότι ο φίλος του είναι η αιτία που η ζωή του βαλτώνει. Το Ινισέριν είναι το σκηνικό και οι κάτοικοι του ο χορός που παρακολουθεί τους δύο να αλληλοσπαράζονται. Μόνο ένας θάνατος θα φέρει την κορύφωση και την λύση αυτού του δ...

  ΣΑΛΟ, 120 ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ, 1975 Σενάριο, σκηνοθεσία: Pier Paolo Pasolini Αν κάτι μας σοκάρει από την Ευρώπη του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, δεν είναι απλά η επικράτηση του φασισμού ή εθνοσοσιαλισμού σε Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Γερμανία. Ήταν η καθολική στράτευση σε φασιστικά τάγματα "πολιτισμού", της νεολαίας,  παιδιών και εφήβων, κάτω από την καθοδήγηση της κρατικής προπαγάνδας, της πλειοψηφιας των εκπαιδευτών ακομα και των γονιών τους.  Ο Παζολίνι, που γεννήθηκε και έζησε ως παιδί και τη νιότη του μέσα σε αυτή την εποχή, ίσως θα μπορούσε να φτιάξει ένα συγκινητικό δράμα. Μια ρεαλιστική απεικόνιση της τότε εποχής, οπως εκαναν αλλες ταινιες. Δεν υπήρξε όμως αυτή η πρόθεση του, μια τετοια προοπτική δεν αρκουσε στην καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα.  Και δημιουργησε την απόλυτη σωματοποίηση του ηθικού, ψυχικού και πνευματικού βιασμού και κανιβαλισμού αυτών των νέων, εργαλοποιώντας την εικονοποίηση της ερωτικής παρέκλησης του ντε Σαντ.  Τη σιχάθηκα αυτή την ...