Tomcat

Η Μπέτυ Αρβανιτη ήταν και θα μείνει σπουδαία ηθοποιός. Σήκωσε όλη τη παράσταση. Η Σμαράγδα Σμυρναίου μετρημένη σε έναν μάλλον υποτονικό ρόλο δεν μπορούσε να ξεδιπλώσει το ταλέντο της. Ο Περικλής Μουστάκης υπολειπόταν των δύο με μια άνευρη ερμηνεία που αδικούσε το έργο του Bernhard.  Το "Λίγο πριν την Αποχώρηση" (Eve of Retirement) του T.B. είναι ένα εξωφρενικά ακραίο παιχνίδι μεταξύ τριών αδερφών, που ξεδιπλώνεται στη σκηνή του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας. Λειτουργώντας ως μεταφορικός ρεαλισμός φωτίζει όχι μόνο την μνήμη του "διαβολικού" αλλά την ιστορική του επανάληψη:  όχι μόνο στη Γερμανία του χθες, αλλά σε όλη την σύγχρονη Ευρώπη, την Ευρώπη - φωλιά των αναγεννημένων ή αμετανόητων Ναζί και αντισημιτών. Το έργο τραχύ, σχεδόν τοξικό, ξεδιπλώνεται στη κλασσική φόρμα του TB - διάλογος με μονολογική εκφορά. Η Κλάρα σε μια ασφυχτική σχέση με τον αδερφό της, μετουσιώνει την αφοσίωση σε πλήρη υποταγή του εγώ της - από την αποδοκιμασία μέχρι την αιμο...

Κλείνοντας την «Αγαπημένη» της Toni Morrison ένιωσα ότι κλείνω τη δεκαετία με ένα από τα καλύτερα, τα σημαντικότερα βιβλία που έχω διαβάσει. Ένα βιβλίο που μιλά  για τη δουλεία των μαύρων της Αμερικής τοποθετώντας όμως το αποκρουστικό τοπίο της στο παρασκήνιο και αναδεικνύοντας τις βαθιές πληγές στις ψυχές των ανθρώπων που την έζησαν, την εσωτερίκευση της ντροπής και του τρόμου, τα απάνθρωπα διλήμματα μιας γονεϊκότητας που σκοτώνει,  τη διεκδίκηση της ελευθερίας και της ατομικής ταυτότητας στο ανοίκειο περιβάλλον μιας επισφαλούς απελευθέρωσης. Μητρότητα, οικογενειακοί δεσμοί, συγκρότηση ταυτότητας, ευθραστότητα και η απώλειά της, ανδρισμός, μνήμες, τόπος, πόνος, το σπίτι όλα τα διαπερνά η διαβρωτική επίδραση της δουλείας και των αναμνήσεων από το «Φιλόξενο Σπιτικό».  Η Σιθ, πρώην σκλάβα, κατοικεί σε ένα απομονωμένο σπίτι με το όνομα 124 (δηλωτική τετράδα όπου απουσιάζει το 3ο ψηφίο – όπως το νεκρό παιδί της) στοιχειωμένο από την ανίερη πράξη της, μας παρουσιά...