Tomcat

«Το Γεγονός»  (2021), Σκηνοθεσία Audrey Diwan, Χρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Βενετίας “Είχα την αρρώστια που βρίσκει μόνο γυναίκες και τις κάνει νοικοκυρές», λεει η Ανν για την εγκυμοσύνη της. Και αυτό συμβαίνει σε μια κοινωνία που καταδικάζει την επιθυμία των γυναικών, μια κοινωνία που αποδίδει στην εγκυμοσύνη τον χαρακτήρα τιμωρίας για αυτές που τολμούν να βιώσουν με ελευθερία την σεξουαλικότητά τους.  Όσο το σώμα της Ανν γίνεται  εχθρός της και «αυτό» απειλεί να συντρίψει τα όνειρά της για χειραφέτηση, η ματιά μας επικεντρώνεται πάνω της χάνοντας το σκηνικό και οριακά  γινόμαστε αυτή. Βλέπουμε τον ομφάλιο λώρο που κρέμεται από το ρημαγμένο σώμα της, τις βελόνες πλεξίματος που σκίζουν τον κόλπο της, τον διαστολέα, τις σιδερένιες βέργες στον τράχηλο, όλα με την κάμερα να στέκεται πάνω από τον ώμο της και εμάς να μπαίνουμε στη δική της ματιά. Όσο η Αν αγωνίζεται να απελευθερωθεί από το «πράγμα» που μεγαλώνει μέσα της, η ταινία ολισθαίνει αναπόφευκτα προς το σωματικό τρόμο...

Ο Αντικαταστάτης (2021) Σκην.: Óscar Aibar Ηθ. : Ricardo Gómez, Pere Ponce Ο Andrés Expósito (ένας Ricardo Gómez που μασώντας συνεχώς τσίχλα υποδύεται έναν σοβαρό, ίσως βαρετό χαρακτήρα), είναι ο αλκοολικός, στεροτυπικά σκληρός αστυνομικός, που πνίγεται από την οικογενειακή ζωή και η ρουτίνα της μεσαίας τάξης, εγκαταλείπει την γεμάτη κινδύνους και ένταση ζωή της Μαδρίτης για να καταλήξει σε ένα τουριστικό θέρετρο δίπλα στη θάλασσα με την ελπίδα να βρει μια ήρεμη ζωή για αυτόν και την οικογένειά του και καλύτερες συνθήκες για την υγεία της κόρης του. Ως συνήθως όμως, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και σχεδόν μόλις πατήσει το πόδι του στην πόλη πέφτει πάνω σε μια ύποπτη παρακολούθηση, πυροβολισμούς και αναπάντητα ερωτήματα για τον θάνατο του επιθεωρητή που έχει αντικαταστήσει. Μια κοινότητα ηλικιωμένων Ναζί που κάθε χρόνο, γιορτάζουν τα γενέθλια του Φύρερ, εκατομμυριούχοι επιχειρηματίες ακινήτων, ντόπιοι φασίστες συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα της ισπανικής πόλης στις αρχές της δεκαετίας...

  Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Tennessee Williams) Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης Διανομή: Κάτια Δανδουλάκη, Λένα Παπαληγούρα, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Γιάννης Κουκουράκης Γυναίκες που καταπιέζονται και καταπιέζουν ζώντας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, παγιδευμένες σε παραδοσιακούς ρόλους φύλου, δραπετεύουν από τις δυσκολίες της ζωής καταφεύγοντας στη νοσταλγία των παιδικών αναμνήσεων ή στη φυγή μέσα από τη συλλογή καλλιτεχνικών αντικειμένων που θεωρούν πολύτιμα. Στον «Γυάλινο κόσμο» του, ο Tennessee Williams δεν «παίζει» μόνο με το δεύτερο φύλο της πατριαρχίας. Με κατασκευασμένους από την πατριαρχία ρόλους που υπαγορεύουν στους άνδρες να είναι ανεξάρτητοι, λογικοί και ισχυροί ενώ στις γυναίκες να είναι συναισθηματικές, εξαρτημένες και αδύναμες, όποιος παραβιάσει τους προβλεπόμενους ρόλους, είτε τιμωρείται είτε πιέζεται μέχρι εξοντώσεως να τους ακολουθήσει. Κάθε αποτυχία στον άντρα συνεπάγεται ένα πλήγμα στον ανδρισμό του. Πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητος επειδή το αρσενικό θεωρείται «πάρ...

«Οι έρωτες της Αναΐς», (Les Amours d’ Anais). 2021 Σκην: Charline Bourgeois-Tacquet Ηθοπ.: Anaïs Demoustier, Valeria Bruni Οι έρωτες της Αναΐς αναδύονται, περιστρέφονται, διαρκούν όσο η ελαφρότητα μιας στιγμής: ακολουθώντας τις παρορμήσεις της φτερουγίζει, τρέχει, στροβιλίζεται, βάζει συναγερμούς φωτιάς, παρατάει τις υποχρεώσεις και τους εραστες της. Αυτή η διαρκής κίνηση είναι ο τρόπος της να αντιδρά στην οδυνηρή πλευρά της ζωής: δεν σταματά για να μην πέσει. Και αγαπάει. Ναι αγαπάει αλλά σύντομα και σκληρά. Μια συγκατοίκηση που την πνίγει, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, συζυγικά κρεβάτια, η διατριβή για το πάθος στον 17ο αιώνα, όλα αυτά την περικυκλώνουν και την καταπιέζουν.  Φτάνει όμως η στιγμή που η Αναΐς επιβραδύνει, μόλις συναντά την Εμιλί. Μια συνάντηση σχεδόν σαν παύση ανάσας. Και τότε ένα αισθησιακό παιχνίδι αναδύεται μεταξύ τους με την ταινία να επικεντρώνεται σε αυτό χωρίς να κρύβει ούτε τη σεξουαλικότητα ούτε τον ηδονισμό της. Εξερευνώντας τη μυστηριώδη δύναμη της επιθυμί...

  Ο Επιθεωρητής Μαιγκρέ και το Μυστήριο της Νεκρής Κοπέλας, 2022 Σκην-παραγ: Patrice Leconte Maigret ο Gérard Depardieu Μια αληθινά μινιμαλιστική ταινία, που αδιαφορεί αν θα προκαλέσει οποιοδήποτε συναίσθημα του θεατή. Ίσως γιατι σημασία για τον Patrice Leconte δεν έχει το έγκλημα καθεαυτό αλλά οι χαμένοι άνθρωποι. Οι έρευνες και τα αγωνιώδη ερωτηματικά δουλεύουν στα παρασκήνια, εμείς δεν τα παρακολουθούμε και δεν τα εισπράτουμε πάρα μόνο συγκυριακά και αποσπασματικά. Ο Leconte ίσως έφτιαξε μια ενδιαφέρουσα ταινία για τον Maigret. Όμως ο Depardieu δεν μας άφησε να ξεχάσουμε τον Depardieu και να δούμε τον χαρακτήρα. Πληθωρική ανθρώπινη ύλη, ένας ηθοποιός απωθημένο φετίχ μιας γενιας ολοκληρης, μας έδωσε μάλλον μια ταινία για τον ίδιο στο λυκόφως του, πάρα για τον επιθεωρητή Maigret. Γοητευτική; Ίσως σε θεωρητικό επίπεδο. Αδιάφορη γενικά η παρουσία του Depardieu- όλα συμπικνώνονται σε μία ή δύο σκηνές όπου ο ηθοποιός εκπέμπει λεπτότητα, πικρία και ίσως αδεξιότητα. [Ένας καθρέφτης μπάν...

  Οι Ροδακινιές του Alcarràs (2022) Σκην.: Carla Simón Ηθοπ.: Jordi Pujol Dolcet, Anna Otín, Xenia Roset, Albert Bosch, Ainet Jounou, Josep Abad, Montse Oró, Carles Cabós, Berta Pipó Ένα καλοκαίρι, ο παππούς σταματά να μιλά: Η οικογένεια και οι τρεις γενιές Σόλε, χάνουν τη γη που καλλιεργούν. Ο ιδιοκτήτης της θέλει να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά πάνελς ξεριζώνοντας όλα τα δέντρα, και αυτοί θα πρέπει ή να την εγκαταλείψουν ή να παραμείνουν ως εργάτες συντήρησης τους. Παράλληλα στην οθόνη του σινεμά ξετυλίγονται εικόνες που έχουμε δει εκατοντάδες φορές στην επαρχία: Αγρότες πετούν τόνους φρούτων μπροστά από τα κτίρια των αλυσίδων διανομής για να καταγγείλουν την αμείλικτη κερδοσκοπία που δεν πληρώνει ούτε τον κόπο, ούτε τα κόστη τους, αυτούς που με 15 λεπτά το κιλό αρπάζουν την παραγωγή τους. Λατρεμένος ρεαλισμός (μου θύμισε πολύ τον νεορεαλισμό του Ιταλικού κινηματογράφου), μια μίμηση αυτού που βλέπουμε αλλά πιο πέρα από αυτό που βλέπουμε, με την κάμερα να είναι πάντα ικανή να δει όσ...