Οι Ροδακινιές του Alcarràs (2022) CINEMA

 

Οι Ροδακινιές του Alcarràs (2022)

Σκην.: Carla Simón

Ηθοπ.: Jordi Pujol Dolcet, Anna Otín, Xenia Roset, Albert Bosch, Ainet Jounou, Josep Abad, Montse Oró, Carles Cabós, Berta Pipó

Ένα καλοκαίρι, ο παππούς σταματά να μιλά: Η οικογένεια και οι τρεις γενιές Σόλε, χάνουν τη γη που καλλιεργούν. Ο ιδιοκτήτης της θέλει να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά πάνελς ξεριζώνοντας όλα τα δέντρα, και αυτοί θα πρέπει ή να την εγκαταλείψουν ή να παραμείνουν ως εργάτες συντήρησης τους.

Παράλληλα στην οθόνη του σινεμά ξετυλίγονται εικόνες που έχουμε δει εκατοντάδες φορές στην επαρχία: Αγρότες πετούν τόνους φρούτων μπροστά από τα κτίρια των αλυσίδων διανομής για να καταγγείλουν την αμείλικτη κερδοσκοπία που δεν πληρώνει ούτε τον κόπο, ούτε τα κόστη τους, αυτούς που με 15 λεπτά το κιλό αρπάζουν την παραγωγή τους.

Λατρεμένος ρεαλισμός (μου θύμισε πολύ τον νεορεαλισμό του Ιταλικού κινηματογράφου), μια μίμηση αυτού που βλέπουμε αλλά πιο πέρα από αυτό που βλέπουμε, με την κάμερα να είναι πάντα ικανή να δει όσα το ανθρώπινο μάτι δεν αντιλαμβάνεται, να φτάσει σε μια ορισμένη ουσία της ζωής, μια ιερή στιγμή και να την πετάξει σαν Θεοφάνια. Μια ταινία στην οποία δεν παίζουν επαγγελματίες ηθοποιοί αλλά άνθρωποι που γεννήθηκαν και ζουν στην επαρχία, εκεί όπου και παρακολουθούμε την καθημερινότητα της οικογένειας που τα μέλη της βλέπουν να χάνουν το στίγμα τους στον κόσμο και τη ζωή που ήξεραν να καταρρέει στο χωνευτήρι της νεωτερικότητας. Μια ανοιχτή καταγγελία του αγρότη που ασφυκτικά στις πιέσεις της νεωτερικότητας που δουλεύει ακιβώς γιατί έχει δοθεί πρόσωπο στα θύματα. Και όχι οποιοδήποτε πρόσωπο. Είναι το βασικό κομμάτι της μεγάλης επιτυχίας του Alcarràs, η επιλογή της Simón για ένα καστ από μη επαγγελματίες ηθοποιούς που εμφανίζονται καλυτεροι απο επαγγελματίες.

Δίπλα όμως στο κοινωνικό υπόβαθρο, έρχεται η πρόσθετη αξία της προσέγγισης της Simón αναδεικνύοντας τους οικογενειακούς δεσμούς μέσα στην καθημερινότητά τριών γενεών. Τα καταφύγια στα οποία μπαίνεις μόνο με σύνθημα, οι ιστορίες που φτιάχνουν και ζουν η μικρή Ίρις και τα ξαδέρφια της συνυπάρχουν με τις ηλεκτρολατινικές χορογραφίες της έφηβης αδερφής της, οι οικογενειακοί καυγάδες, οι βουτιές στην πισίνα, οι συζητήσεις για τους διαφορετικούς τρόπους μαγειρέματος ενός φαγητού, τα αγόρια που τολμάνε οριακά στην παραβατικότητα, φοβούμενοι όχι το νόμο αλλά τον Πατέρα . Όλοι ζουν κάτω από την ίδια στέγη με διαφορετική στάση απέναντι στην επικείμενη αλλαγή που θα φέρει η αλλαγή χρήσης της γης.

Μιλάμε για τον κινηματογράφο που επανεξετάζει την τέχνη της αναπαράστασης, ξεφεύγει από τα κλασικά μοτίβα, τον κινηματογράφο που απαιτεί να πάρουμε πλευρά, που λειτουργεί χωρίς τεχνητές ιδανικεύσεις, χωρίς το συγκαταβατικό βλέμμα του αστού, χωρίς δράμα, ακόμα και με την σχεδόν πλήρη απουσία σάουντρακς. Είναι η ουσιαστικά παραστατική ματιά της Simon, αλλά με την ευαισθησία κάποιου που ήθελε απλώς να αποτυπώσει όλη την αγάπη για την καταγωγή του και, εν τέλει, την καταγωγή όλων μας.

Η καλύτερη επιλογή μου για φέτος στα θερινά.