Tomcat

Διάβασα το Υπόγεια του Βατικανού έχοντας ήδη διαβάσει τους Κιβδηλοποιούς του Gide. Αν και πρόκειται συγκριτικά για ένα πολύ αδύναμο βιβλίο (έχει σχετικά απλοϊκή πλοκή και κάμποσους ανόητους χαρακτήρες), δεν παύει να είναι ο Gide: στα Υπόγεια πλέκει με τη πένα του τους χαρακτήρες αλλά με το δάχτυλο δείχνει τους θεσμούς που είτε αυτοί ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τον Θεό είτε τη Γνώση και Λογική.  Η υπόθεση ξεκινάει εστιάζοντας στα μέλη μιας οικογένειας, των οποίων οι δεσμοί – αίματος ή γάμου – αποκαλύπτονται σταδιακά. Στη συνέχεια παρεμβάλλεται μια φάρσα (όπως τη χαρακτηρίζει ο Gide) με απαγωγές και αφελή θύματα απατεώνων και μια αναίτια δολοφονία ενός εκ των πρωταγωνιστών από έναν μηδενιστή νόθο και συγγενή του.  Η βασική πλοκή περιστρέφεται γύρω από ήρωες παγιδευμένους σε δεσμούς που ισοπεδώνουν το είναι τους, και τους απογυμνώνουν από κάθε προσωπικό στίγμα: και ο Άνθιμος και ο Ιούλιος και ο Αμεδαίος δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά γρανάζια ενός συστήματος, άνθ...

Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος: Διαβάζοντας το Φάλκονερ του Cheever «ανακάλυψα» πως σε μια φυλακή ποινικών κρατούμενων δεν υπάρχουν εσωτερικοί ανταγωνισμοί, βία, αλλοτρίωση του ατόμου, παραβίαση δικαιωμάτων. Αντίθετα, τα κακώς κείμενα περιορίζονται σε μια κυκλοθυμική συμπεριφορά φυλάκων ή σε απαιτήσεις συμμόρφωσης σε ιδεοληψίες ρομαντικών χορηγών ή το πολύ πολύ στην αμέλεια χορήγησης της εγκεκριμένης δόσης μεθαδόνης.  Στο Φαλκόνερ διάβασα και μια εκδοχή της ιστορίας του Γιάννη Αγιάννη, όταν ο νεαρός κρατούμενος Τζόντι βρίσκει καταφύγιο στη στοργή ενός Καρδινάλιου ή όταν ο ίδιος ο Φάραγκατ έχοντας πλέον δραπετεύσει απολαμβάνει τη φροντίδα ενός περιθωριακού. Σχεδόν «δάκρυσα» όταν περιγράφεται η «μεγάλη ημέρα» με θρησκευτικές αναφορές, συγκινητικές προσευχές για έλεος και συγχώρεση αμαρτιών και κραυγές φυλακισμένων που υμνούν: «δόξα, δόξα, δόξα σοι!» Το μυθιστόρημα του Cheever δεν εξυπηρετεί ρεαλιστικές προσδοκίες. Προσπερνώντας όμως τον σχεδόν θρησκευτικό ρομαντισμό...