Ο Αντικαταστάτης (2021), Σκην.: Óscar Aibar CINEMA

Ο Αντικαταστάτης (2021)

Σκην.: Óscar Aibar

Ηθ. : Ricardo Gómez, Pere Ponce

Ο Andrés Expósito (ένας Ricardo Gómez που μασώντας συνεχώς τσίχλα υποδύεται έναν σοβαρό, ίσως βαρετό χαρακτήρα), είναι ο αλκοολικός, στεροτυπικά σκληρός αστυνομικός, που πνίγεται από την οικογενειακή ζωή και η ρουτίνα της μεσαίας τάξης, εγκαταλείπει την γεμάτη κινδύνους και ένταση ζωή της Μαδρίτης για να καταλήξει σε ένα τουριστικό θέρετρο δίπλα στη θάλασσα με την ελπίδα να βρει μια ήρεμη ζωή για αυτόν και την οικογένειά του και καλύτερες συνθήκες για την υγεία της κόρης του.

Ως συνήθως όμως, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και σχεδόν μόλις πατήσει το πόδι του στην πόλη πέφτει πάνω σε μια ύποπτη παρακολούθηση, πυροβολισμούς και αναπάντητα ερωτήματα για τον θάνατο του επιθεωρητή που έχει αντικαταστήσει. Μια κοινότητα ηλικιωμένων Ναζί που κάθε χρόνο, γιορτάζουν τα γενέθλια του Φύρερ, εκατομμυριούχοι επιχειρηματίες ακινήτων, ντόπιοι φασίστες συνθέτουν τη ζοφερή εικόνα της ισπανικής πόλης στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Εξίσου όμως και μια εικόνα από ένα απειλητικό παρόν, στο οποίο η ακροδεξιά δεν κρύβεται πια. Οι φασιστικοί χαιρετισμοί του 1982, τα υψωμένα τα χέρια εκείνων που νοσταλγούν το καθεστώς του Φράνκο, σχεδόν γελοία για δεκαετίες, έχουν επιστρέψει.

Υπέροχα στημένη η πλοκή, ξετυλίγεται μέσα από τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του έντιμου βετεράνου Colombo (ο Pere Ponce ως υποδειγματική, οριακά λογοτεχνική φιγούρα, του απογοητευμένου και νικημένου από το σύστημα αστυνομικού), δεκάδες τσιγάρα, ιερόδουλες, αλκοόλ, βία και Ισπανούς που χαιρετούν φασιστικά, συνθέτει μια νηφάλια παραγωγή, στεγνή και κοφτερή σαν ξυράφι. Ξεκινά εστιάζοντας σε φαινομενικά απλούς ανθρώπους και καθημερινά εγκλήματα κοινού ποινικού δικαίου. Το πολιτικό παρασκήνιο όμως υπάρχει και ξεδιπλώνεται με φόντο την λαϊκή κουλτούρα της εποχής της δεκαετίας του ’80 και τo Μουντιάλ για το Παγκόσμιο Κύπελλο σε πρώτο πλάνο. Οι πολιτικές εντάσεις σταδιακά ορίζουν αυτές τον ρυθμό, ξεπερνούν τους ανώνυμους μικροαστούς χαρακτήρες και στο προσκήνιο έρχεται ο υπόκοσμος της αγοράς των ακινήτων, το καταστροφικό τουριστικό μοντέλο ανάπτυξης και η πολιτική-συστημική διαφθορά.

Η ανώριμη Μετάβαση στη μετά-Φράνκο Ισπανία της δεκαετίας του 1980, η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος (23-F), οι επιθέσεις της ΕΤΑ, τα ναρκωτικά και το κυνήγι των Τσιγγάνων, συνθέτουν την κοινωνική και ηθική σύγκρουση της γενιάς που προσπάθησε να ξεθάψει «πεθαμένους» από τα συρτάρια, φανερώνοντας τελικά ότι, με ιδεολογία ή χωρίς αυτήν, η ζωή είναι ένας αγώνας ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και ανάμεσα σε αυτούς που πουλάνε τον εαυτό τους και σε αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το κάνουν. Η ταινία έχει το τέλος που αναλογεί σε πολλές παραγωγές του ισπανόφωνου κινηματογράφου. Τα παράσιτα θα κοπούν αλλά θα ξεπεταχτούν πάλι δυνατότερα. Και ο αντιήρωας πρωταγωνιστής θα αλλάξει πορεία διαχειριζόμενος την ήττα του.