Η τέχνη που δεν μιμείται

Όταν ο Ράμπο Καραμπεκιάν, μονόφθαλμος πρώην ζωγράφος και νυν συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης σχολιάζει τη τέχνη του Νταν Γκρεγκοριάν, ταλαντούχου, εξαιρετικά επιτυχημένου, εικονογράφου διηγημάτων σε περιοδικά, διαφημίσεων και παιδικών βιβλίων, φανατικού πολέμιου κάθε μοντερνισμού στη τέχνη και ειδικά του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, μας μεταφέρει την εικόνα της "ασάλευτης ζωής", "ταριχευμένης" σε έναν καμβά που αυτός εισπράττει:

"Τι ήταν αυτό που τον εμπόδιζε να πλησιάσει έστω και εξ' αποστάσεως το μεγαλείο, μολονότι κατείχε τέλεια την τεχνική; [Τα έργα του] ήταν ειλικρινή σε ότι αφορούσε στα υλκά πράγματα, αλλά ψεύδονταν ως προς τον Χρόνο. Υμνούσε την στιγμή, την οποιαδήποτε στιγμή, από την πρώτη συνάντηση ενός παιδιού με τον Άη Βασίλη ενός πολυκαταστήματος ως τη νίκη κάποιου μονομάχου σε ρωμαϊκή αρένα, από το κάρφωμα του χρυσού πασσάλου που ολοκλήρωνε έναν διηπειρωτικό σιδηρόδρομο ως τον άντρα που γονάτιζε για να ζητήσει από μια γυναίκα να τον παντρευτεί.
Αλλά του έλλειπε το σθένος ή η σοφία ή ίσως το ταλέντο να υπαινιχθεί ότι ο Χρόνο είναι ρευστός, ότι μια στιγμή δεν ήταν σημαντικότερη από οποιαδήποτε άλλη και ότι όλες, μα όλες, περνούσαν γοργά.
Ο Νταν Γκρέγκορυ ήταν ταριχευτής. Βαλσάμωνε, παραγέμιζε, βερνίκωνε κα θωράκιζε ενάντια στον σκώρο υποτιθέμενες μεγάλες στιγμές, οι οποίες αποδεικνύονταν θλιβερές σκονοπαγίδες, όπως τα κεφάλια των ελαφιών που αγοράζει κανείς στα χωριάτικα πανηγύρια ή ένας ξιφίας που κρέμεται στο τοίχο, στην αίθουσα αναμονής ενός οδοντιάτρου"

Σε μια εποχή που η τέχνη της ζωγραφικής ωριμάζει αλλιώτικα, καλείται να εγκαταλείψει τα καλούπια του "Γκρεγκοριάν", να συναγωνιστεί τη τέχνη της φωτογραφίας και να βρει νέους δρόμους έκφρασης που φεύγουν πέρα από την άψογη τεχνική, περνώντας πλέον στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό.


 Vonnegut Kurt, Κυανοπώγων, σελ 92, πίνακας Norman Rockwell, The Connoisseur