Schiller Friedrich, Εγκληματίας για τη χαμένη του Τιμή (και άλλα διηγήματα)

«Οι Δικαστές κοίταξαν το βιβλίο των νόμων, αλλά ούτε ένας δεν έσκυψε να κοιτάξει τη ψυχή του κατηγορούμενου»

Ο Schiller τοποθετεί αυτή τη φράση στο κέντρο της νουβέλας του «Εγκληματίας για τη χαμένη του τιμή», συμπυκνώνοντας στην ουσία τη προσωπική του επίκληση για εξανθρωπισμό του τότε συστήματος Δικαιοσύνης.
«Οι απόψεις του δεν ήταν μεμονωμένες αλλά βρίσκονταν σε δημιουργική σχέση με απόψεις πρωτοπόρων νομικών και διανοητών της εποχής του Διαφωτισμού όπως ο Βολταίρος ή ο Τσέζαρε Μπεκαρία. Με τη νουβέλα του ο συγγραφέας συμμετέχει σε ένα δημόσιο διάλογο, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1770, με αντικείμενο την αναγκαία μεταρρύθμιση του συστήματος δικαιοσύνης, ενός συστήματος που βασιζόταν σε κώδικα του 1532»

Ο Κρίστιαν Βολφ, ο πανδοχέας του Ήλιου, δεν ήταν εκ γενετής και εκ φύσεως προορισμένος να διαπράξει αποτρόπαιες πράξεις. Δεν ήταν ένα πλάσμα διαφορετικό από εμάς, το αίμα του δεν κυλούσε διαφορετικά από ότι το δικό μας, ούτε η βούλησή του υπάκουε σε άλλους κανόνες από ότι η δική μας. Για τον Schiller η αλήθεια βρισκόταν «ανάμεσα στην αμετάβλητη δομή της ανθρώπινης ψυχής και στις εξωτερικές μεταβλητές συνθήκες που τη καθορίζουν».
Και αν οδηγήθηκε στη παραβατικότητα πιεζόμενος από τα ανθρώπινα πάθη, τις αδυναμίες αλλά κυρίως τις κοινωνικές συνθήκες, το απάνθρωπο Ποινικό Δίκαιο και η κοινωνία η εγκλωβισμένη σε παρελθοντικά μοντέλα σκέψης ήταν αυτά που λειτούργησαν μοιραία: Η κάθειρξη, τα καταναγκαστικά έργα, κυρίως όμως ο στιγματισμός του ως εγκληματία με καυτηριασμό στο δέρμα (για ένα αδίκημα λαθροθηρίας), αντί να τον οδηγήσουν στην επανένταξη, τον σπρώχνουν στο περιθώριο και τον αποκλείουν παντελώς από τη κοινωνία.

Από τις εκδόσεις Πάπυρος., Επιμέλεια και εισαγωγή Αναστασία Αντωνοπούλου.