Houellebecq Michel, Τα Στοιχειώδη Σωματίδια

Δεν είναι κομψό, δεν είναι κλασσικό αλλά είναι ντεμοντέ. Είναι ένα μυθιστόρημα από τον κατ’εξοχήν Γάλλο, κατεξοχήν προβληματικό συγγραφέα ρημαγμένων ηρώων. 

Σε αυτό το βιβλίο οι ήρωες υπήρξαν παρατημένα παιδιά,  ενώ τώρα ίσα που κατορθώνουν να είναι τυπικά έως και ευφυή θηλαστικά, αστοί που διαχειρίζονται ειρηνικά την παρακμή του ανδρισμού τους, άλλοτε αυνανιστές που εξελίχθηκαν σε φανατικά  επιδιδόμενους σε  ξεπερασμένες σεξουαλικές εμπειρίες και ομαδικά όργια και άλλοτε ασεξουαλικοί, μοναχικοί, ανέραστοι. Αποτυγχάνουν να αγαπήσουν ακόμα και όταν αγαπιούνται ενώ καταλήγουν παραιτημένοι από την αναζήτηση και αυτής της ηδονής καθαυτής προς όφελος μιας φαντασιωτικής σεξουαλικής δραστηριότητας. 

Μια αφήγηση  περιφερόμενη μεταξύ  υψηλών φιλοσοφικών σκέψεων και πολύ βασικών ενστίκτων, μια μικρή παρέλαση προσώπων που επιδίδονται σε ομιλίες περισσότερο και όχι σε διάλογο, δεν βάζει στο επίκεντρο τους ήρωες της αλλά, ξανά και ξανά, επιστρέφει στον ίδιο τον συγγραφέα που αναδύεται ως σχολιαστής κάθε ενέργειας ή σκέψης των ηρώων ή ακόμα και της εποχής του(ς), εμφανής έως και ενοχλητικά υποβολέας στη σκέψη και τον λόγο τους. Με προκλητικό και ελευθεριακό λόγο ή αφήγηση, επιχειρεί να καλύψει τον βαθύ συντηρητισμό του Houellebecq ακόμα και όταν καταπιάνεται με τα απόνερα της τεχνικής γονιμοποίησης:  

«Ο σεξουαλικός ανταγωνισμός, μεταφορά μέσω της τεκνοποίησης της κυριαρχίας στο χρόνο, δεν έχει λόγο ύπαρξης σε μια κοινωνία όπου η αποσύνδεση του σεξ από την αναπαραγωγή έχει απόλυτα επιτευχθεί. Το σεξ, από τη στιγμή που θα αποσυνδεθεί από την αναπαραγωγή, υφίσταται λιγότερο ως αρχή απόλαυσης και περισσότερο ως αρχή ναρκισσιστικής διαφοροποίησης»

Παρόλα αυτά, στο τέλος (και πάλι) ακούσουμε τη φωνή του Houellebecq να επιβάλλεται και να μας μιλάει για την απαξιωμένη ατομική ελευθερία, για την αδυναμία του ατόμου να σχηματίσει μια εικόνα του Άλλου. 

«Τρομοκρατημένα από την έννοια του χώρου, τα ανθρώπινα πλάσματα ζαρώνουν σε μια γωνιά: κρυώνουν, φοβούνται. Στην καλύτερη των περιπτώσεων διασχίζουν το χώρο, χαιρετιούνται λυπημένα μέσα στον χώρο. Κι ωστόσο αυτό ο χώρος βρίσκεται εντός τους, πρόκειται για το ίδιο τους το νοητικό δημιούργημα»

Ναι, «αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον άνθρωπο» ακόμα και αν ο συγγραφέας του είναι ένας μύωπας παρατηρητής της κοινωνίας του, βουτηγμένος στα στερεότυπα, τον σεξισμό του και τον αντι-ανθρωπισμό του.